Polderkoldermodel

Hoera, we mogen weer stemmen! Een keuze maken tussen Jan-Klaas, Katrien, Donald Duck, Rikkie of Slingertje, want leuker kunnen we het wel maken, serieuzer niet meer. Het is één grote poppenkast geworden waar we blijkbaar allemaal graag naar kijken.

Vroeger werd ik altijd boos op mensen die niet stemden; ik vond dat we in een democratisch land welhaast de ‘plicht’ hadden om gebruik te maken van ons stemrecht. ‘En,’ zo vervolgde ik in mijn onnozelheid, ‘als je niet gaan stemmen, dan moet je voortaan ook je mond houden over politieke kwesties.’ Tja… Mijn oprechte verontschuldigingen aan al die niet-stemmers die ik jarenlang weggehoond hebt. Het schaamrood staat voorlopig nog op mijn wangen. Mea maxima culpa.

Ik ga niet stemmen. Noch voor de gemeentelijke, noch voor de landelijke verkiezingen. En zolang ons kiesstelsel niet verandert, zo lang zal ik de stembus mijden als kiespijn.

Het woord ‘coalitie’ is de boosdoener, de vervuiler en synoniem aan ‘achterkamertjespolitiek’.

  • ‘Als jij nu even akkoord gaat met een verhoging van de pensioenleeftijd naar 67 jaar, dan kijk ik even de andere kant op, als er getekend moet worden voor nog een vervolgpartijtje ‘sociaal’ vechten in Afghanistan.’
  • – Oké, maar dan wil ik ook een gekozen burgemeester.
  • ‘Shit, dan krijg ik oorlog met mijn achterban!’
  • – Dan stuur ik wel een paar hulptroepen.
  • ‘Dat zou ik op prijs stellen, ja. En die vreemdelingen?’
  • – Allemaal generaal pardon.
  • ‘Pardon??’
  • – Ben je doof?
  • ‘Nee, maar ben jij gek?’
  • – Nou nee, maar wat stel jij dan voor?
  • ‘Allemaal weg, behalve degenen die afzien van een uitkering.’
  • – En jij vraagt of ik gek ben?
  • ‘Dan allemaal generaal pardon en daarna niemand meer binnenlaten, tenzij zij afzien van een uitkering.’
  • – Kan dat zomaar?
  • ‘Zien we dan wel. Deal or no deal?
  • Deal.

Een coalitie is feitelijk het grootste kiezersbedrog. Je bent er namelijk nooit zeker van welk politiek item jouw partij verkwanselt in het achterkamertje, waarin ze gaan delibereren tijdens een overleg dat wordt voorgezeten door een poldermodel op lieslaarzen.

Vele belangrijke kwesties kunnen niet via zo’n poldermodel opgelost worden. Stel, je wilt jouw voordeur rood verven, maar jouw buurman wil liever groen. Via het poldermodel gaan we vervolgens beide kleuren mengen. Het wordt een bruine voordeur waar we beiden niet blij mee zijn. Groen had wel niet jouw voorkeur, maar was stukken beter dan bruin. Jouw buurman zit met dezelfde frustratie: rood was niet zijn voorkeur, maar zeker beter dan dat lelijke bruin…

We kunnen in het huidige kiesstelsel niet meer zonder coalities, waardoor onze democratie in feite een schijndemocratie is geworden.

Ik stel voor om voortaan drie kiesrondes in te stellen. Alle partijen doen mee in de eerste ronde. De vier partijen die de meeste stemmen hebben, gaan door naar ronde twee. Kiezers mogen dan hun stem uitbrengen op een van deze vier partijen. De twee grootste partijen gaan door naar de volgende kiesronde. In deze derde ronde wordt meteen ook de president gekozen.

President, want nu ik toch bezig ben, laten we dan gelijk maar de monarchie in de groep gooien: via een referendum moet het volk eerst kiezen tussen een symbolisch koninkrijk of een republiek. Dan hoeven we het daarover ook niet meer te hebben.

Dan mag van mij – als het volk kiest voor een republiek – onze koningin het eerste échte staatshoofd worden, namelijk de president. Kunnen wij en kan zij gelijk een beetje wennen.

© Helmi van der Helm

 


8 Reacties op “Polderkoldermodel”

  1. Risja Lunes op 26.02.2010 om 14:17

    Wat ik me wel eens afvraag, weliswaar met mijn republikeinse inborst maar toch: stel dat we geen koningshuis meer hebben, worden we dan in het buitenland nog wel voor ‘vol’ aangezien? Is dan niet helemaal de sjeu af van onze kabouternatie? Ik heb geen draad verstand van deze zaken, vandaar dus de vragende vorm: zou het zo kunnen zijn dat men in andere landen door toedoen van ons koningshuis nog een beetje het idee heeft dat er iets authentieks aan is en het dus nog iets voorstelt?
    Onlangs zag ik een keer, na jaren van abstinentie, een televisieuitzending waarin politici aan het woord kwamen. Ik herkende deze mensen niet en begon te lachen, waarop mijn metgezel vroeg wat er zo leuk was. Pas toen begreep ik dat het serieus was bedoeld; ik dacht echt dat het cabaret was! Het doet mij allemaal sterk denken aan de boekjes van Wipneus en Pim, ware het niet dat de onschuld er hier te lande aan ontbreekt. We hebben kolossale problemen, waarvan lijkt dat zij met alle macht in stand worden gehouden. Om moedeloos van te worden. Hm, tijd voor antidepripilletjes? Zou dat daar dan weer achter zitten? ;-)

  2. Wat grappig! Ik denk juist vaak precies het tegenovergestelde: zolang de koningin op haar troon blijft zitten, zullen we nooit serieus genomen worden. Niet in eigen land, maar ook niet daarbuiten. Het is niet meer van deze tijd, net zomin als Rikkie en Slingertje. De tijden veranderen, maar aan het Koninklijk Huis mag niet getroond…. ehh, getornd worden. Als symboliek, het ‘oranjegevoel’, mag het van mij nog even doorsudderen, maar een constitutionele monarchie is echt van de zotte. Kom ik toch weer bij de hofnar uit… :-)
    Wellicht heb je gelijk met die anti-depressiva… Het volk wordt zo heel subtiel gedrogeerd, zodat het falen, het bedrog en de idiotie van onze bestuurders steeds waziger wordt en niet meer tot het gepeupel zal doordringen. We nemen nog een smurfenpaddo en gaan onderuitgezakt voor de tv zitten, waarop een reclame voor de zoveelste keer de allernieuwste, aerodynamische en ‘natuurzuivere’ paddo aanbeveelt…

  3. ……nog één ding kan ik er aan toevoegen:
    Volgend jaar gaat het weer vriezen, wordt het dus wéér spekglad…..zou het kabinet dan wéér vallen?

  4. Waarschijnlijk wel. Op een scheve schaats loopt het sowieso niet. ;-)

  5. Herman Elderson op 08.04.2010 om 23:09

    Mag ik spelbreker wezen? Ik vind dat je overdrijft. In onze democratie ligt de uiteindelijke macht niet bij het kabinet, maar bij de eerste en tweede kamer, waarin alle politieke stromingen vertegenwoordigd zijn. Zo hebben kleinere partijen die niet in de regering komen toch de nodige invloed, en is er ruimte voor eigenzinnig optreden van gewetensvolle parlementariërs.
    Wil je dat ook opdoeken?

    Een referendum is pas echt schijndemocratie, waarin demagogie en onbenul veel te veel invloed hebben.

    Geef mij maar de parlementaire democratie. Zoals Wim Kan al zei: Die krijgt een 6, een voldoende, meer is niet haalbaar.

    Zo, ik ga vast richting zandzakken ;-)

  6. Hoi Herman! We zijn nu drie maanden verder, dus je mag me een schildpad noemen met opstartproblemen. :-(
    Woensdag mogen we stemmen, maar ik doe er echt niet meer aan mee. Ik vind het steeds meer op een poppenkast lijken. Meer een marionettenspel eigenlijk. Een tweedekamerlid heeft niets ‘eigen’ in te brengen, zolang hij door de partij eerst gehersenspoeld wordt om te stemmen wat zijn partij (of de partijcoalitie) hem influistert. Het Nederlandse coalitiestelsel is de draak van elke democratie. Een volksvertegenwoordiging is pas de stem van het volk als elke volksvertegenwoordiger kan stemmen zonder druk van partij, partijcoalities of andere machten.

  7. Politiek is als een zwart gat.
    Al ‘t licht verdwijnt erin.

  8. Wie durft zich volksvertegenwoordiger te noemen?

Laat een Reactie achter

*) Uw eMail-Adres zal niet worden getoond.