Infobesitas

We leven in een roerige en warrige tijd. Het ‘nieuws’ van gisteren is vandaag achterhaald en zal morgen 180 graden gedraaid zijn, volledig doodgezwegen worden of overstemd worden door een volgende gebeurtenis.

We worden al jaren – waarschijnlijk al eeuwen – misleid door onze nieuwsbrengers. Niets nieuws onder de zon. Het enige verschil met vroeger is dat het nu allemaal veel sneller en professioneler gebeurt. Via het internet, smartphones en tv’s worden we voortdurend geïnformeerd en geïndoctrineerd. Of we het nu willen of niet.

images3.duckduckgo.com

Goedwillende onderzoeksjournalisten die nieuwszaken natrekken, mensen bevragen, filmpjes willen checken op oorspronkelijkheid, zien zich vaak genoodzaakt hun onderzoek te staken door tijdsdruk of – nog erger – doordat hun opdrachtgevers hun dit verbieden.

Té kostbaar? Welnee, kranten en journaals zijn als de dood hun adverteerders (bedrijven) of subsidieverstrekkers (de overheid) in de gordijnen te jagen en daardoor inkomsten te verliezen! Zo bekeken is het dus inderdaad ‘te kostbaar’; wiens brood men eet, diens woord men preekt.

Daarnaast willen de meeste mensen snel en het liefst met plaatjes, geurtjes en kleurtjes vermaakt worden, want geïnformeerd worden is geen zaak meer van kranten en journaals. Zij maken al jaren deel uit van onze ‘vermaakindustrie’: hoofdjes die afgehakt worden, vliegtuigen die door betonnen wolkenkrabbers vliegen of neergeschoten worden, leiders die publiekelijk gelyncht worden…, het hoort er allemaal bij. Ter lering is het al lang niet meer. Vermakelijk wel.

1-15--guillotine

Wil je écht weten hoe het zit, dan zul je zelf op onderzoek moeten gaan. Rustig een goed boek lezen is voor de meesten een brug te ver, maar surfen op het internet is ook een manier. Het probleem met onderzoeken op het internet is, dat je al rap door de bomen het bos niet meer ziet: info en desinfo wisselen elkaar in hetzelfde tempo af.

De werkelijk geïnteresseerde, surfende lezers raken al snel gedesoriënteerd. Hoe meer ze zich eigen maken met een bepaald onderwerp, hoe meer info en desinfo ze naar binnen slurpen. Sommigen doorzetters krijgen al snel het etiketje ‘complotdenker’ opgeplakt, anderen kampen na enige tijd met dusdanige buikkrampen dat ze zich spontaan ziekmelden: infobesitas is volksziekte nummer één aan het worden.

Het grootste gevaar van infobesitas is het wegkijken: nét doen of je iets niet gelezen hebt en een vrolijk Youtubefilmpje van bijvoorbeeld Roué Verveer gaan kijken. Niets mis mee, want een mens moet zo af en toe ook eens ontspannen. En zeg nou zelf: we hebben liever pijn in onze buik van het lachen, dan van ellende.

Dit wegkijken van het onwelgevallige nieuws noemt men heel sjiek: ‘cognitieve dissonantie’. Het is een menselijke eigenschap die je bij kleuters regelmatig ziet. Als die kleintjes naar een té spannende film kijken, dan doen ze in een natuurlijke reflex hun handen voor hun ogen, ze lopen weg en gaan vervolgens in de bouwhoek zitten spelen met hun rug naar het scherm.

Infobesitas kun je voorkomen door af en toe eens lekker in een hoekje te gaan zitten bouwen: wég van het scherm, rug recht en weer positieve energie laden om – eenmaal weer opgeladen – jouw zoektocht te gaan vervolgen.

Blíjven wegkijken is jezelf voor de gek houden: als ik het niet zie, dan is het er ook niet. Gelijk een struisvogel.

images2.duckduckgo.com

©Helmi van der Helm

 


1 Reactie op “Infobesitas”

  1. Didier Leroi op 18.05.2016 om 10:31

    Heerlijk!

    Didier

Laat een Reactie achter

*) Uw eMail-Adres zal niet worden getoond.