Zware hersenbeschadiging NRC

Dat – samen met de andere bekende kranten – de NRC ons voorliegt, zaken onder het tapijt veegt en de hielen van hun broodheren likt, dat weten we al jaren. Ik wacht op het moment dat zijn slogan ‘Slijpsteen voor de geest’ wordt gewijzigd in ‘Splijtsteen voor de geest’. Dat zou tenminste getuigen van een beetje zelfkennis.
Vandaag – zaterdag 18 juni 2011 – lees ik op de voorpagina van hun [ meer ... ]

 

De geldmythe

Toen ik als klein meisje leerde dat je met geld alles kon kopen, begreep ik niet goed waarom de armoede in de derdewereldlanden niet opgelost kon worden. Geld was maar papier, dus waarom niet voldoende drukken en dat per expressepost naar bijvoorbeeld Afrika sturen. Dat leek me een beter plan dan mijn bordje tegen heug en meug moeten leeg eten:
‘Denk eens aan die arme kindjes in Biafra‘, zei mijn vader [ meer ... ]

 

Beesten, doofpotten en Hoge Heren

Het vlugstukje ‘Zieke, knappe koppen’ behoeft een vervolg. Vind ik.
Het lijkt er nu op alsof ik het beestachtige gedrag van mensen aan banden wil leggen. Alsjeblieft niet! Ik zou op z’n minst een of andere religieuze sekte moeten stichten en mijn volgelingen met hel en verdoemenis bedreigen, maar daar ben ik niet voor geschikt. Bovendien levert dit soort praktijken weer andere engerds op. Daar winnen we niets mee.
Nee, wat ik [ meer ... ]

 

Zieke, knappe koppen

Vandaag berichtte het NRC weer eens kleintjes (en vooral niet op de voorpagina) over de walgelijke ontgroeningsrituelen op universiteiten in ons land. Het OM gaat een Groningse student vervolgen.
Schijnheilig als het NRC al enige tijd is, lees ik: ‘Het ontgroeningsincident is niet het eerste in de Groningse studentenwereld.’ Nee, ik dank je de koekoek!
Laten we het maar liever niet hebben over – bijvoorbeeld – de Leidse of Delftse studentenwereld , [ meer ... ]

 

Stilte voor de storm?

Ik hoop het.
Schrijven is mijn lust en mijn leven, maar ik was lusteloos. Mea culpa voor de verwachtingen die ik heb geschapen. Als ik niet schrijf, dan lees ik voornamelijk. Het liefst in de zon. Gisteravond ben ik begonnen aan een boek van Timothy Ferriss met de – voor de meesten – tenenkrommende titel: ‘Een werkweek van 4 uur’. Het begin belooft wat, want de schrijflust begint weer op te [ meer ... ]